در پوشش های پودری شامل رنگدانه ها و افزودنی های پخش شده در یک محمل تشکیل دهنده لایه می باشند که بصورت پودرهای ریز تولید می شوند. این پودرها با یک پاشنده الکترواستاتیک بر روی سطوح مورد نظر پاشیده می شوند.ذرات پودر در پاشنده باردار می شوند و لایه نازکی را روی سطح مورد نظر تشکیل می دهند که پس از عبور از یک کوره ، در اثر حرارت ذوب شده و پس از تشکیل پیوند عرضی ، پوششی سخت ، با دوام و غیر قابل انحلال به وجود می آورند.
در اواخر دهه 1950 تا اوایل 1960 یک شرکت شیمیایی در انگلستان و هلند دو روش جدید را جهت تولید پوشش های پودری ارائه نمود که عبارت بودند از روش B-Staging و روش مذاب Hot melt mixing . در روش B-staging رزین های اپوکسی مایع و سخت کننده های مایع تا یک حالت پخت جزئی واکنش می دادند. در این روش اجزا تشکیل دهنده به مواد جامد با نقطه ذوب پایین پلیمریزه شده و سپس توسط آسیاب پودر می گردیدند. پودر حاصل از این روش سپس می توانست بر روی یک سطح اعمال شده و در دماهای بالاتر پخت شود و پوششی کاملاً شبکه ای تشکیل دهد. مشکل این فرایند حساسیت کم به تغییرات دما و در نتیجه اشکالات به وجود آمده در یکنواختی هر بار تولید بود.
در روش اختلاط مذاب از یک مخلوط کن گرمایی برای ذوب نمودن و ترکیب مواد جامد رزین اپوکسی، عامل پخت جامد و رنگدانه ها استفاده می شد، سپس این مواد سرد شده و بصورت یک لایه نازک در می آمد که نهایتاً در آسیاب به پودر تبدیل می شد. این روش تنها به دلیل حضور یک نوع رزین اپوکسی با نقطه ذوب حدوداً 90 درجه سانتی گراد و یک عامل پخت با فعالیت میسر بود، برنامه پخت آن نیز بر اساس استاندارد روز کند بود. نتایج حاصله از محصولات بر پایه اپوکسی به برخی خواص کلیدی منجر شد که در کارهای بعدی مورد توجه قرار گرفت:
1چسبندگی فوق العاده
2جمع شوندگی کم به هنگام پخت
3مقاومت شیمیایی و خورندگی خوب
4حداقل مقدار انتشار موار فرار رزین های جایگزین در پوشش های پودری
5ساختمان و ساختار متفاوت